Leesdagboek ‘Suikerspin’

Voor het boek Suikerspin van Erik Vlaminck heb ik besloten om als ‘extraatje’ een leesdagboek bij te houden om zo mijn ervaring met het boek duidelijk te maken. Ik vermoed dat mijn leesbelevingsverslag op het einde er ongeveer hetzelfde uit zal zien, maar het leek me toch ook fijn om mijn eerste ervaringen ook neer te pennen, ziehier!

Zondag 1 januari 2012
Het is Nieuwjaarsdag elf uur ‘s avonds en ik heb net besloten om in een van onze ‘verplichte’ boeken te beginnen, namelijk Suikerspin van Erik Vlaminck.
De titel spreekt me wel aan, ik ben namelijk een enorme zoetekauw en kan niet op een kermis komen zonder een grote suikerspin te eten.
Vaak wordt gezegd “never judge a book by it’s cover”, maar ik word toch sneller aangetrokken tot boeken met een opvallende cover. Liefst iets positiefs, met lichte, warme kleuren. Ook een foto vind ik zeer leuk.
Deze cover, een verlaten plein bij donker weer met een ouderwetse paardenmolen en een hokje om kaartjes te kopen, straalt negativiteit en eenzaamheid uit en spreekt me niet echt aan.
De achterflap vind ik zeer verwarrend. Er wordt gesproken over 1908, wat doet vermoeden dat het verhaal zich in het verleden afspeelt, maar daarna wordt er gesproken over honderd jaar later, 2008 dus.
Ik vermoed dat men regelmatig met flashbacks gaat werken om het verhaal duidelijk te maken. Ik denk niet dat ik het boek heel erg leuk ga vinden maar ben er toch erg benieuwd naar!

Het is middernacht en ik heb net de proloog van het verhaal gelezen. Er wordt geschreven over de geboorte en ontwikkeling van de Siamese tweeling.
Op 16 maart 1893 wordt in het Noord-Franse arbeidersdorpje Cysoing een Siamese tweeling geboren; Anastasie en Joséphine. Hun moeder Cathérine overleeft de bevalling niet. Dokter Deurelles schat de overlevingskansen van de tweeling laag in.
In een kort rapport beschrijft hij hoe de tweeling aan elkaar gegroeid is. Ik verwonderde me hier een beetje over, omdat het leek alsof de medische wereld toen al vrij ver stond. Om de een of andere reden dacht ik altijd dat men een eeuw geleden nog niet wist dat we een hart hebben dat ons in leven houdt bij wijze van spreken.
We lezen ook enkele brieven van Joséphine aan ene Soeur Marie-Françoise.
De hersenen van de intussen vijftienjarige Joséphine zijn perfect ontwikkeld, terwijl Anastasie, waarschijnlijk door een zuurstoftekort bij de geboorte, nog steeds niet kan praten.
De eerste zes bladzijden gaven me een positieve tweede indruk, ik ben erg benieuwd om het verhaal te lezen.
Slaapwel!

Maandag 2 januari 2012
Ik heb net de eerste twintig pagina’s van het verhaal gelezen. Tot nu toe vind ik het een goed boek: het leest vlot en wordt duidelijk verteld.
Er worden telkens verschillende personages aan het woord gelaten. Arthur Van Hooylandt is een 59-jarige man die vroeger met een paardenmolen op de kermis stond. Hij is nog van de oude stempel en een beetje doorgedraaid. Zijn zoon, Tony Van Hooylandt, geeft les op een school en heeft een beetje schrik van zijn vader omdat die krankzinnig aan het worden is.
Daarna kwamen we ook nog Jean-Baptiste Van Hooylandt tegen, die meer dan een eeuw eerder als kinderarbeider aan een weefgetouw werkte.
Voorlopig ben ik nog steeds zeer positief en kijk ik al uit naar de volgende pagina’s!

Maandag 13 februari 2012
Ondertussen zit ik (eindelijk) over de helft van het boek. Ik vind het nog steeds zeer goed maar vind nooit de tijd om een beetje te lezen.
Het verhaal zit zeer sterk in elkaar en de afwisseling tussen de verschillende personages en tijden vind ik tof.
Toen ik op de speelplaats met vriendinnen over dit boek sprak waren zij veelal negatief: ze vonden Tony een dom en saai karakter en sommige passages vonden ze vulgair. Dat was misschien wel het geval toen Arthur zijn seksleven uit de doeken deed, maar ik vond dit origineel en gedurfd en het zorgde ook voor een beetje ontspanning (als je het zo kan noemen) tussen alle serieuzere passages. Ook tegen hun mening van Tony ging ik in; hij lijkt me zeer naïef, misschien een beetje klunzig, bezorgd en lief, in mijn ogen een schat van een man dus.

Zaterdag 25 februari 2012
Om nog even op het onderwerp Tony terug te komen: hij raakte me helemaal toen er tot tweemaal toe in het boek beschreven werd dat hij huilde om zijn ex-vriendin Jana. En laat gevoelige mannen nu net iets zijn waar ik op val. Maar goed, terug naar vandaag.
Rond 23u30 klapte ik het boek dicht en zuchtte ik: “ik snap het niet meer”.
En ik snapte het écht niet meer. Ik heb me bijna het hele boek afgevraagd wie er samen met Jean-Baptist Van Hooylandt Albert verwekt had. Uiteindelijk bleek dat hij Anna Lambaerts verkracht had: de stukjes van de puzzel vielen eindelijk ineen. Tot er op het allerlaatste blad bij de naam Albert Van Hooylandt stond: ‘moeder: Joséphine Van Hooylandt’
Joséphine was een deel van de siamese tweeling die herhaaldelijk misbruikt en verkracht werd door Jean-Baptist. Dat ze hierdoor ook zwanger was geraakt werd nooit vermeld en Albert wist duidelijk ook niet dat Anna niet zijn echte moeder was.
Verder vond ik het een leuk boek met leuke en afwisselende personages en een goede verhaallijn. Het las ook zeer vlot en ik vond het fijn dat er in het boek vaak over bekende Vlaamse steden (Lier!) werd gesproken. Ook de naam Tom Boonen op de Fausto Coppi koersfiets deed me glimlachen.

Een reactie op Leesdagboek ‘Suikerspin’

  1. diana zegt:

    mooi geschreven nikky.
    ik lees je teksten graag ze zijn niet saai.
    ik hoop dat je ook goede punten krijgt van je leraar.
    xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s